วิญญู
ผู้รู้, บัณฑิต, นักปราชญ์; ในพระวินัย ตามปาจิตติยสิกขาบทที่ ๗ แห่งมุสาวาทวรรค ว่า "อนึ่ง ภิกษุใดแสดงธรรมแก่มาตุคามเกินกว่า ๕-๖ คำ เว้นแต่มีบุรุษผู้เป็นวิญญูอยู่ด้วย เป็นปาจิตตีย์" คำว่า วิญญู ในที่นี้ หมายถึง ผู้รู้ความ คือ "ผู้สามารถรู้เข้าใจคำดีคำร้าย คำหยาบคำไม่หยาบ", ในกฎหมายไทย ใช้คำว่า วิญญูชน หมายถึงบุคคลผู้รู้ผิดรู้ชอบตามปรกติ หรืออย่างภาษาชาวบ้านว่า ผู้รู้ผิดชอบชั่วดี
ที่มา : พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลศัพท์ พิมพ์ครั้งที่ 31
ผู้เรียบเรียง: สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ป. อ. ปยุตฺโต)
เผยแพร่ต้นฉบับโดยวัดญาณเวศกวัน · จัดเก็บให้อ่านบน namoname.com เป็นธรรมทาน
ข้อความต้นฉบับ ไม่ใช่คำอธิบายจาก AI การพบคำนี้ไม่ยืนยันความหมายของชื่อประสมทั้งชื่อ
ตรวจเทียบกับเว็บไซต์ต้นฉบับ