ปริหาร
ข้อความจากต้นฉบับข้อความและความหมายตามบริบทในคัมภีร์อภิธานัปปทีปิกา
บริบทและคำอธิบายจากต้นฉบับ
หน้าหนังสือ 416 · หน้า PDF 449
๑๐๐๒. วชฺชเน ปริหาโร จ สกฺกาเร เจว รกฺขเณ
โสตาปนฺนาทิเก อคฺเค อริโย ตีสุทฺวิเช ปุเม.
๑๐๐๒. ปริหาโร ปริหาร ศัพท์ (สิยา) ย่อมเป็นไป (ตีสุ อตฺเถสุ)
ในอรรถ ๓ อย่าง (อิติ) คือ วชฺชเน ในการเว้น สกฺกาเร ในการทำสักการะ
รกฺขเณ ในการรักษา
ตีสุ อริโย อริย ศัพท์ ในลิงค์ทั้ง ๓ (สิยา) ย่อมเป็นไป
(ทฺวีสุ อตฺเถสุ) ในอรรถ ๒ อย่าง (อิติ) คือ โสตาปนฺนาทิเก ในพระอริยบุคคล
มีโสดาบัน เป็นต้น อคฺเค ในผู้ประเสริฐ
ปุเม อริโย อริย ศัพท์ ในปุงลิงค์ (สิยา) ย่อมเป็นไป ทฺวิเช ในผู้เกิด
ในตระกูลอริยะ คือ พราหมณ์ กษัตริย์และแพศย์
อ้างอิงต้นฉบับ
อภิธานัปปทีปิกา · พระโมคคัลลานเถระ · แปลและอธิบายโดยพระมหาไพโรจน์ ญาณกุสโล (นิรัญรักษ์) และนายจำรูญ ธรรมดา · พิมพ์ครั้งแรก มีนาคม ๒๕๕๙
หน้าหนังสือ 416 · หน้า PDF 449
คำอธิบายและบริบทอ้างอิงจากหนังสือ ไม่ใช่ข้อความที่ AI สร้างขึ้น การพบหัวคำไม่ยืนยันความหมายของชื่อประสมทั้งชื่อ