อภิธานัปปทีปิกา
ข้อความต้นฉบับ หน้า PDF 74 จาก 557 หน้า
สัคคกัณฑ์ 41
๑๐๕. ภาสิตํ ลปิตํ ภาสา โวหาโร วจนํ วโจ
อุตฺติ วาจา คิรา วาณี ภารตี จ กถา วจี.
๑๐๕. คำพูด,วาจา ๑๓ : ภาสิต, ลปิต, ภาสา, โวหาร, วจน,
วจ, อุตฺติ, วาจา, คิรา, วาณี, ภารตี, กถา, วจี
๑๐๖. เอกาขฺยาโต ปทจโย สิยา วากฺยํ สการโก
อาเมฑิตนฺติ วิเญฺญยฺยํ ทฺวตฺติกฺขตฺตุมุทีรณํ.
๑๐๖. ปทจโย กลุ่มคำ เอกาขฺยาโต อันมีอาขยาต ๑ คำ
สการโก พร้อมกับการกะ วากฺยํ สิยา มีชื่อว่า วากยะ(ประโยค)
ตุ ส่วนว่า อุทีรณํ การกล่าว ทฺวตฺติกฺขตฺตุํ ซ้ำ ๒-๓ ครั้ง
(ปณฺฑิเตน) อันบัณฑิต วิญฺเญยฺยํ พึงทราบ อาเมณฺฑิตํ อิติ ว่าอาเมฑิตะ
(คำพูดซ้ำ)
๑๐๗. ภเย โกเธ ปสํสายํ ตุริเต โกตูหเล’จฺฉเร
หาเส โสเก ปสาเท จ กเร อาเมฑิตํ พุโธ.
๑๐๗. พุโธ บัณฑิต กเร พึงกระทำ อาเมฑิตํ ซึ่งอาเมฑิตะ ภเย
ในเวลากลัว โกเธ ในเวลาโกรธ ปสํสายํ ในเวลายกย่องสรรเสริญ ตุริเต
ในเวลาเร่งรีบ โกตูหเล ในเวลาโกลาหล อจฺฉเร ในเวลาอัศจรรย์ หาเส
ในเวลาดีใจ โสเก ในเวลาเสียใจ ปสาเท และในเวลาเลื่อมใส จ และในเวลา
อื่นๆบ้าง [ด้วย จ ศัพท์นี้ รวบรวมเอา ครหายํ ในเวลาติเตียน สมฺมาเน และใน
เวลาบูชา]
รจนาโดยพระโมคคัลลานเถระ · แปลและอธิบายโดยพระมหาไพโรจน์ ญาณกุสโล (นิรัญรักษ์) และนายจำรูญ ธรรมดา · พิมพ์ครั้งแรก มีนาคม ๒๕๕๙ · ข้อความสกัดจากหนังสือ ไม่ได้สร้างคำแปลด้วย AI