อภิธานัปปทีปิกา
ข้อความต้นฉบับ หน้า PDF 531 จาก 557 หน้า
498 สามัญญกัณฑ์ : อภิธานัปปทีปิกาอัพยยวรรค : เววจนนิบาต
ติโร ตุ ติริยํ จาถ กุจฺฉายํ ทุฏฺฐุ กุ’จฺจเต.
๑๑๕๙. หา หานิบาต (สิยา) ย่อมเป็นไป เขเท ในความเหนื่อย(โอ้,
อ้า)
สจฺฉิ สจฺฉินิบาต (สิยา) ย่อมเป็นไป ปจฺจกฺเข ในการกระทำให้แจ้ง
ธุวํ ธุวํนิบาต (สิยา) ย่อมเป็นไป ถิเร ในอรรถมั่นคง อวธารเณ
และในการกำหนด(แน่, ยั่งยืน, แน่นอน)
ติโร, ติริยํ บอกอรรถว่า ขวาง
ทุฏฺฐุ กุ, ทุฏฺฐุ กุ นิบาต (ปณฺฑิเตหิ) อันบัณฑิต อุจฺจเต ย่อมกล่าว
กุจฺฉายํ ในอรรถน่ารังเกียจ
๑๑๖๐. สุวตฺถิ อาสิฏฺฐตฺถมฺหิ นินฺทายํ ตุ ธี กถฺยเต
กุหิญฺจนํ กุหึ กุตฺร กุตฺถ กตฺถ กหํ กฺว’ถ.
๑๑๖๐. สุวตฺถิ สุวตฺถินิบาต (สิยา) ย่อมเป็นไป อาสิฏฺฐตฺถมฺหิ
ในอรรถอวยพร(สวัสดี, มีชัย)
ธิ(ธี) ธินิบาต (ปณฺฑิเตหิ) อันบัณฑิต กถฺยเต ย่อมกล่าว นินฺทายํ
ในการติเตียน(ดังเราจะติเตียน, ถุย !)
กุหิญฺจนํ, กุหึ, กุตฺร, กุตฺถ, กตฺถ, กหํ, กฺว นิบาตเหล่านี้บอกออรถว่า
ใน....ไหน, ณ ที่ไหน
๑๑๖๑. อิเห’ธา’ตฺร ตุ เอตฺถา’ตฺถ อถ สพฺพตฺร สพฺพธิ
รจนาโดยพระโมคคัลลานเถระ · แปลและอธิบายโดยพระมหาไพโรจน์ ญาณกุสโล (นิรัญรักษ์) และนายจำรูญ ธรรมดา · พิมพ์ครั้งแรก มีนาคม ๒๕๕๙ · ข้อความสกัดจากหนังสือ ไม่ได้สร้างคำแปลด้วย AI