อภิธานัปปทีปิกา
ข้อความต้นฉบับ หน้า PDF 449 จาก 557 หน้า
416 อภิธานัปปทีปิกา
๑๐๐๒. วชฺชเน ปริหาโร จ สกฺกาเร เจว รกฺขเณ
โสตาปนฺนาทิเก อคฺเค อริโย ตีสุทฺวิเช ปุเม.
๑๐๐๒. ปริหาโร ปริหาร ศัพท์ (สิยา) ย่อมเป็นไป (ตีสุ อตฺเถสุ)
ในอรรถ ๓ อย่าง (อิติ) คือ วชฺชเน ในการเว้น สกฺกาเร ในการทำสักการะ
รกฺขเณ ในการรักษา
ตีสุ อริโย อริย ศัพท์ ในลิงค์ทั้ง ๓ (สิยา) ย่อมเป็นไป
(ทฺวีสุ อตฺเถสุ) ในอรรถ ๒ อย่าง (อิติ) คือ โสตาปนฺนาทิเก ในพระอริยบุคคล
มีโสดาบัน เป็นต้น อคฺเค ในผู้ประเสริฐ
ปุเม อริโย อริย ศัพท์ ในปุงลิงค์ (สิยา) ย่อมเป็นไป ทฺวิเช ในผู้เกิด
ในตระกูลอริยะ คือ พราหมณ์ กษัตริย์และแพศย์
๑๐๐๓. สุสุโก สุสุมาเร จ พาลเก จ อุลูปินิ
อินฺทีวรํ มตํ นีลุ ปฺปเล อุทฺทาลปาทเป.
๑๐๐๓. สุสุโก สุสุก ศัพท์ (สิยา) ย่อมเป็นไป (ตีสุ อตฺเถสุ) ในอรรถ
๓ อย่าง (อิติ) คือ สุสุมาเร ในจระเข้ พาลเก ในเด็ก อุลูปินิ ในปลาวาฬ
อินฺทีวรํ อินฺทีวร ศัพท์ (ปณฺฑิเตหิ) อันบัณฑิต มตํ พึงทราบ
(ทฺวีสุ อตฺเถสุ) ในอรรถ ๒ อย่าง (อิติ) คือ นีลุปฺปเล ในอุบลขาบ อุทฺทาล
ปาทเป ในต้นราชพฤกษ์
รจนาโดยพระโมคคัลลานเถระ · แปลและอธิบายโดยพระมหาไพโรจน์ ญาณกุสโล (นิรัญรักษ์) และนายจำรูญ ธรรมดา · พิมพ์ครั้งแรก มีนาคม ๒๕๕๙ · ข้อความสกัดจากหนังสือ ไม่ได้สร้างคำแปลด้วย AI