อภิธานัปปทีปิกา
ข้อความต้นฉบับ หน้า PDF 399 จาก 557 หน้า
366 อภิธานัปปทีปิกา
๘๙๙. ปริภาสน’มกฺโกเส นิยเม ภาสเน’ถ จ
ธนมฺหิ เสฬนํ โยธ- สีหนาทมฺหิ ทิสฺสติ.
๘๙๙. ปริภาสนํ ปริภาสน ศัพท์ (ทิสฺสติ) ย่อมปรากฏ
(ตีสุ อตฺเถสุ) ในอรรถ ๓ อย่าง (อิติ) คือ อกฺโกเส ในการด่า นิยเม ในการ
กำหนด ภาสเน ในการกล่าว
เสฬนํ เสฬน ศัพท์ ทิสฺสติ ย่อมปรากฏ (ทฺวีสุ อตฺเถสุ) ในอรรถ ๒
อย่าง (อิติ) คือ ธนิมฺหิ ในเสียง โยธสีหนาทมฺหิ ในเสียงโห่ร้องเพียงดังราชสีห์
ของเหล่าทหาร
๙๐๐. ปภโว ชาติเหตุมฺหิ ฐาเน จ’าทฺยุปลทฺธิยํ
อโถ’ตุ นาริปุปฺผสฺมึ เหมนฺตาทิมฺหิ จ ทฺวิสุ.
๙๐๐. ปภโว ปภว ศัพท์ (สิยา) ย่อมเป็นไป (ทฺวีสุ อตฺเถสุ)
ในอรรถ ๒ อย่าง (อิติ) คือ ชาติเหตุมฺหิ ในเหตุแห่งการเกิดขึ้น อาทฺยุปลทฺธิยํ
ฐาเน ในสถานที่อันกำหนดรู้เบื้องแรก(แหล่งกำเนิด)
อุตุ อุตุ ศัพท์ (สิยา) ย่อมเป็นไป (ทฺวีสุ อตฺเถสุ) ในอรรถ ๒ อย่าง
(อิติ) คือ นาริปุปฺผสฺมึ ในระดูของหญิง เหมนฺตาทิมฺหิ และในฤดูเหมันต์
เป็นต้น (โส) อุตุ ศัพท์ นั้น (วตฺตติ) ย่อมเป็นไป ทฺวิสุ ในปุงลิงค์และอิตถีลิงค์
รจนาโดยพระโมคคัลลานเถระ · แปลและอธิบายโดยพระมหาไพโรจน์ ญาณกุสโล (นิรัญรักษ์) และนายจำรูญ ธรรมดา · พิมพ์ครั้งแรก มีนาคม ๒๕๕๙ · ข้อความสกัดจากหนังสือ ไม่ได้สร้างคำแปลด้วย AI