อภิธานัปปทีปิกา
ข้อความต้นฉบับ หน้า PDF 378 จาก 557 หน้า
สามัญญกัณฑ์ : อเนกัตถวรรค : อัทธาเนกัตถวรรค 345
๘๕๕. ขโณ กาลวิเสเส จ นิพฺยาปารฏฺฐิติมฺหิ จ
กุเล ตฺว’ภิชโน วุตฺโต อุปฺปตฺติภูมิยมฺปิ จ.
๘๕๕. ขโณ ขณ ศัพท์ (สิยา) ย่อมเป็นไป (ทฺวีสุ อตฺเถสุ)
ในอรรถ ๒ อย่าง (อิติ) คือ กาลวิเสเส ในเวลาพิเศษ(คือชั่วระยะการดีดนิ้ว
๑๐ ครั้ง) นิพฺยาปารฏฺฐิติมฺหิ ในการอยู่เฉยโดยปราศจากความพยายาม
อภิชโน อภิชน ศัพท์ (ปณฺฑิเตหิ) อันบัณฑิต (วุตฺโต) กล่าวแล้ว
(ทฺวีสุ อตฺเถสุ) ในอรรถ ๒ อย่าง (อิติ) คือ กุเล ในตระกูล อุปฺปตฺตภูมิยํ
และในแผ่นดินบ้านเกิด
๘๕๖. อาหาโร กพฬีการา- หาราทีสุ จ การเณ
วิสฺสาเส ยาจนายญฺจ เปเม จ ปณโย มโต.
๘๕๖. อาหาโร อาหาร ศัพท์ (ปณฺฑิเตหิ) อันบัณฑิต (มโต)
พึงทราบ (ทฺวีสุ อตฺเถสุ) ในอรรถ ๒ อย่าง (อิติ) คือ กพฬีการาหาราทีสุ
ในอาหารมีกพฬีการาหาร เป็นต้น การเณ ในเหตุ
ปณโย ปณย ศัพท์ (ปณฺฑิเตหิ) อันบัณฑิต (มโต) พึงทราบ
(ตีสุ อตฺเถสุ) ในอรรถ ๓ อย่าง (อิติ) คือ วิสฺสาเส ในความคุ้นเคย ยาจนายํ
ในการขอ เปเม ในความรัก
๘๕๗. ณาโท สทฺธาจีวราทิ- เหตฺวา’ธาเรสุ ปจฺจโย
กีฬาทิพฺพวิหาราโท วิหาโร สุคตาลเย.
๘๕๗. ปจฺจโย ปจฺจย ศัพท์ (ปณฺฑิเตหิ) อันบัณฑิต (มโต)
รจนาโดยพระโมคคัลลานเถระ · แปลและอธิบายโดยพระมหาไพโรจน์ ญาณกุสโล (นิรัญรักษ์) และนายจำรูญ ธรรมดา · พิมพ์ครั้งแรก มีนาคม ๒๕๕๙ · ข้อความสกัดจากหนังสือ ไม่ได้สร้างคำแปลด้วย AI