อภิธานัปปทีปิกา
ข้อความต้นฉบับ หน้า PDF 324 จาก 557 หน้า
สามัญญกัณฑ์ : วิเสสยาธีนวรรค 291
๗๒๖. - ๗๒๗. ทักขิเณยยบุคคล, ผู้ควรรับทาน ๒ :
ทานารห, ทกฺขิเณยฺย
ผู้รักใคร่, ผู้นุ่มนวล ๒ : สินิทฺธ, วจฺฉล
ผู้สุขุมรอบคอบ ๒ : ปริกฺขก, การณิก
ผู้ใส่ใจ ๒ : อาสตฺต, ตปฺปร
ผู้เอ็นดู ๓ : การุณิก, ทยาลุ, สูรต
อุยฺยุตฺโต บุคคลผู้พยายาม อิฏฺฐตฺเถ ในสิ่งที่อันตนปรารถนา
อุสฺสุโก ชื่อว่า อุสฺสุก(ผู้ขวนขวาย, ผู้ขมักเขม้น, ผู้มีความเพียร)
ผู้เฉื่อยชา, ผู้ชักช้า, ผู้ผลัดวันประกันพรุ่ง ๒ : ทีฆสุตฺต,
จิรกฺริย
๗๒๘. ปราธีโน ปรายตฺโต อายตฺโต ตุ จ สนฺตโก
ปริคฺคโห อธีโน จ สจฺฉนฺโท ตุ จ เสรินิ.
๗๒๙. อนิสมฺมการี ชมฺโม อติตณฺโห ตุ โลลุโป
คิทฺโธ ตุ ลุทฺโธ โลโล ถ กุณฺโฐ มนฺโท กฺริยาสุ หิ.
๗๒๘. - ๗๒๙. ผู้อาศัยคนอื่น (ผู้ที่เกี่ยวข้องกับผู้อื่น) ๒ :
ปราธีน, ปรายตฺต
ทรัพย์สิน, สิ่งที่บุคคลครอบครอง ๔ : อายตฺต, สนฺตก,
ปริคฺคห, อธีน
สจฺฉนฺโท สจฺฉนฺท ศัพท์ (วตฺตติ) ย่อมเป็นไป เสรินิ ในบุคคลผู้เป็น
อยู่ตามความปรารถนาของตนเอง(ผู้อยู่อย่างอิสระ, ผู้อิสระ ๒ : สจฺฉนฺท, เสรี)
ผู้เผลอเรอ ๒ : อนิสมฺมการี, ชมฺม
รจนาโดยพระโมคคัลลานเถระ · แปลและอธิบายโดยพระมหาไพโรจน์ ญาณกุสโล (นิรัญรักษ์) และนายจำรูญ ธรรมดา · พิมพ์ครั้งแรก มีนาคม ๒๕๕๙ · ข้อความสกัดจากหนังสือ ไม่ได้สร้างคำแปลด้วย AI