อภิธานัปปทีปิกา
ข้อความต้นฉบับ หน้า PDF 315 จาก 557 หน้า
282 อภิธานัปปทีปิกา
๖๙๗. จิตฺต’กฺขิ ปีติชนน มพฺยาเสก มเสจนํ
อิฏฺฐํ ตุ สุภคํ หชฺชํ ทยิตํ วลฺลภํ ปิยํ.
๖๙๘. ตุจฺฉญฺจ ริตฺตกํ สุญฺญํ อถา’สารญฺจ เผคฺคุ จ
เมชฺฌํ ปูตํ ปวิตฺโต’ถ อวิรทฺโธ อปณฺณโก.
๖๙๗. - ๖๙๘. จิตฺตกฺขิปีติชนนํ วัตถุอันยังความยินดีแห่งจิตและ
ดวงตาให้เกิด อพฺยาเสกํ อเสจนํ ชื่อว่า อพฺยาเสก และ อเสจน(วัตถุอันชวน
ดูไม่รู้จักอิ่ม ๒ : อพฺยาเสก, อเสจน)
น่าปรารถนา, น่ายินดี ๖ : อิฏฺฐ, สุภค, หชฺช, ทยิต, วลฺลภ, ปิย
เปล่า, ว่าง ๓ : ตุจฺฉ, ริตฺตก, สุญฺญ
กระพี้ ๒ : อสาร, เผคฺคุ
สะอาด, หมดจด, ไม่มีโทษ ๓ : เมชฺฌ, ปูต, ปวิตฺต
ไม่ผิด, ไม่พลาด(ถูก) ๒ : อวิรทฺธ, อปณฺณก
๖๙๙. อุกฺกฏฺโฐ จ ปกฏฺโฐ’ถ นิหีโน หีนลามกา
ปติกิฏฺฐํ นิกิฏฺฐญฺจ อิตฺตรา’วชฺชกุจฺฉิตา.
๗๐๐. อธโม’มกคารยฺหา มลีโน ตุ มลีมโส
พฺรหา มหนฺตํ วิปุลํ วิสาลํ ปุถุลํ ปุถุ.
๗๐๑. ครุ’รุ วิตฺถิณฺณ’มโถ ปีนํ ถูลญฺจ ปีวรํ
ถุลฺลญฺจ วฐรญฺจา’ถ อาจิตํ นิจิตํ ภเว.
รจนาโดยพระโมคคัลลานเถระ · แปลและอธิบายโดยพระมหาไพโรจน์ ญาณกุสโล (นิรัญรักษ์) และนายจำรูญ ธรรมดา · พิมพ์ครั้งแรก มีนาคม ๒๕๕๙ · ข้อความสกัดจากหนังสือ ไม่ได้สร้างคำแปลด้วย AI