อภิธานัปปทีปิกา
ข้อความต้นฉบับ หน้า PDF 266 จาก 557 หน้า
ภูกัณฑ์ : อรัญญวรรค 233
๕๖๖. ปกิริโย ปูติโก’ถ โรหี โรหิตโก ภเว
เอรณฺโฑ ตุ จ อามณฺโฑ อถ สตฺตุผลา สมี.
๕๖๗. นตฺตมาโล กรญฺโช’ถ ขทิโร ทนฺตธาวโน
โสมวกฺโก ตุ กทโร สลฺโล ตุ มทโน ภเว.
๕๖๘. อถา’ปิ อินฺทสาโล จ สลฺลกี ขารโก สิยา
เทวทารุ ภทฺททารุ จมฺเปยฺโย ตุ จ จมฺปโก.
๕๖๖. - ๕๖๘. ต้นกระพังโหม(ตดหมา) ๒ : ปกิริย, ปูติก
ต้นทองหลางน้ำ ๒ : โรหี, โรหิตก
ต้นละหุ่ง ๒ : เอรณฺฑ, อามณฺฑ
ต้นสมี(ต้นสูงใหญ่) ๒ : สตฺตุผลา, สมี
ต้นกระเช้า ๒ : นตฺตมาล, กรญฺช
ต้นตะเคียน, ต้นสีเสียด ๒ : ขทิร, ทนฺตธาวน
ต้นพะยอมขาว ๒ : โสมวกฺก, กทร
ต้นผักปราบ(มีหนาม) ๒ : สลฺล, มทน
ต้นช้างน้าว, อ้อยช้าง ๒ : อินฺทสาล, สลฺลกี, ขารก
ต้นเทพทาโร(ต้นสนชนิดหนึ่งมีกลิ่นหอม) ๒ :
เทวทารุ, ภทฺททารุ
ต้นจำปา ๒ : จมฺเปยฺย, จมฺปก
รจนาโดยพระโมคคัลลานเถระ · แปลและอธิบายโดยพระมหาไพโรจน์ ญาณกุสโล (นิรัญรักษ์) และนายจำรูญ ธรรมดา · พิมพ์ครั้งแรก มีนาคม ๒๕๕๙ · ข้อความสกัดจากหนังสือ ไม่ได้สร้างคำแปลด้วย AI