อภิธานัปปทีปิกา
ข้อความต้นฉบับ หน้า PDF 242 จาก 557 หน้า
ภูกัณฑ์ : จตุพพัณณวรรค : สุททวรรค 209
๕๑๗. สปาโก เจว จณฺฑาโล มาตงฺโค สปโจ ภเว
ตพฺเภทา มิลกฺขชาตี กิราตสวราทโย.
๕๑๗. คนจัณฑาล ๔ : สปาก, จณฺฑาล, มาตงฺค, สปจ
มิลกฺขชาตu ตระกูลของคนป่าเถื่อนทั้งหลาย กิราตสวราทโย มี
กิราตและสวร เป็นต้น ตพฺเภทา เป็นประเภทพิเศษของจัณฑาลนั้น [ด้วยอาทิ
ศัพท์รวมเอา วาชิก คนป่าเถื่อน]
๕๑๘. เนสาโท ลุทฺทโก พฺยาโธ มิคโว ตุ มิคพฺยโธ
สารเมยฺโย จ สุนโข สุโน โสโณ จ กุกฺกุโร.
๕๑๙. สฺวาโน สุวาโน สาฬูโร สูโน สาโน จ สา ปุเม
อุมฺมตฺตาทิต’มาปนฺโน อฬกฺโกติ สุโน มโต.
๕๑๘ - ๕๑๙. นายพราน ๓ : เนสารท, ลุทฺทก, พฺยาธ
พรานเนื้อ ๒ : มิคว, มิคพฺยธ
สุนัข ๑๑ : สารเมยฺย, สุนข, สุน, โสณ, กุกฺกุร, สฺวาน, สุวาน,
สาฬูร, สูน, สาน, สา
(สา) สา ศัพท์ (วตฺตติ) ย่อมเป็นไป ปุเม ในปุงลิงค์
สุโน สุนัข อาปนฺโน ที่ถึง อุมฺมตฺตาทิตํ ซึ่งความเป็นบ้า เป็นต้น
(ปณฺฑิเตน) อันบัณฑิต มโต พึงทราบ อฬกฺโกติ ว่า อฬกฺก(หมาบ้า เป็นต้น)
[บางฉบับเป็น “อลกฺก”]
รจนาโดยพระโมคคัลลานเถระ · แปลและอธิบายโดยพระมหาไพโรจน์ ญาณกุสโล (นิรัญรักษ์) และนายจำรูญ ธรรมดา · พิมพ์ครั้งแรก มีนาคม ๒๕๕๙ · ข้อความสกัดจากหนังสือ ไม่ได้สร้างคำแปลด้วย AI