อภิธานัปปทีปิกา
ข้อความต้นฉบับ หน้า PDF 233 จาก 557 หน้า
200 อภิธานัปปทีปิกา
๔๙๖. วุทฺโธ ชรคฺคโว โส’ถ ทมฺโม วจฺฉตโร สมา
ธุรวาหี ตุ โธรยฺโห โควินฺโท’ธิกโต ควํ.
๔๙๖. โส (โค) โคนั้น วุทฺโธ ตัวแก่แล้ว ชรคฺคโว ชื่อว่า ชรคฺคว
(โคแก่)
โคหนุ่ม ๒ : ทมฺม, วจฺฉตร
โคใช้งาน ๒ : ธุรวาหี, โธรยฺห
อธิกโต บุคคลผู้ปกครอง(หัวหน้า) ควํ ซึ่งวัว โควินฺโท ชื่อว่า
โควินทะ(ผู้ปกครองวัว)
๔๙๗. วโห จ ขนฺธเทโส’ถ กกุโธ กกุ วุจฺจเต
อโถ วิสาณํ สิงฺคญฺจ รตฺตคาวี ตุ โรหิณี.
๔๙๗. ขนฺธเทโส บริเวณต้นคอ วโห ชื่อว่า วห (ต้นคอโคที่ใส่แอก)
หนอกโค ๒ : กกุธ(กกุท), กกุ
เขาสัตว์, เงี่ยง ๒ : วิสาณ, สิงฺค
แม่โคแดง ๒ : รตฺตคาวี, โรหิณี
๔๙๘. คาวี จ สิงฺคินี โค จ วญฺฌา ตุ กถฺยเต วสา
นวปฺปสูติกา เธนุ วจฺฉกามา ตุ วจฺฉลา.
๔๙๘. แม่โค ๓ : คาวี, สิงฺคินี, โค
วญฺฌา แม่โคหมัน (ปณฺฑิเตน) อันบัณฑิต กถฺยเต ย่อมกล่าว
รจนาโดยพระโมคคัลลานเถระ · แปลและอธิบายโดยพระมหาไพโรจน์ ญาณกุสโล (นิรัญรักษ์) และนายจำรูญ ธรรมดา · พิมพ์ครั้งแรก มีนาคม ๒๕๕๙ · ข้อความสกัดจากหนังสือ ไม่ได้สร้างคำแปลด้วย AI