อภิธานัปปทีปิกา
ข้อความต้นฉบับ หน้า PDF 197 จาก 557 หน้า
164 อภิธานัปปทีปิกา
๔๑๐. จรนฺตา สห สีลาที สพฺรหฺมจาริโน มิถุ
อุปชฺฌาโย อุปชฺฌา’ถา’ จริโย นิสฺสยทาทิโก.
๔๑๐. จรนฺตา บุคคลผู้บำเพ็ญ สีลาที ซึ่งไตรสิกขา มีสีลสิกขา
เป็นต้น สห มิถุ กับด้วยกันและกัน สพฺรหฺมจาริโน ชื่อว่า สพฺรหฺมจารี
(ผู้ประพฤติพรหมจรรย์ร่วมกัน)
พระอุปัชฌาย์ ๒ : อุปชฺฌาย, อุปชฺฌา
นิสฺสยทาทิโก บุคคลมีนิสสยาจารย์และธรรมาจารย์ เป็นต้น
อาจริโย ชื่อว่า อาจริย(อาจารย์)
๔๑๑. อุปนียา’ถ วา ปุพฺพํ เวท’มชฺฌาปเย ทฺวิโช
โย สงฺคํ สรหสฺสญฺจา’ จริโย พฺราหฺมเณสุ โส.
๔๑๑. อถ วา อีกนัยหนึ่ง โย ทฺวิโช พราหมณ์คนใด อุปนีย นำมา
แล้ว อชฺฌาปเย สอน เวทํ ซึ่งคัมภีร์เวท สางฺคํ อันเป็นไปกับด้วยองค์ ๖ มี
คัมภีร์กัปปะ เป็นต้น สรหสฺสํ อันเป็นไปกับด้วยความเร้นลับ ปุพฺพํ ตั้งแต่ต้น,
โส พราหมณ์คนนั้น อาจริโย ชื่อว่า อาจริย พฺราหฺมเณสุ ในหมู่พราหมณ์(หรือ
ในลัทธิพราหมณ์)
รจนาโดยพระโมคคัลลานเถระ · แปลและอธิบายโดยพระมหาไพโรจน์ ญาณกุสโล (นิรัญรักษ์) และนายจำรูญ ธรรมดา · พิมพ์ครั้งแรก มีนาคม ๒๕๕๙ · ข้อความสกัดจากหนังสือ ไม่ได้สร้างคำแปลด้วย AI