อภิธานัปปทีปิกา
ข้อความต้นฉบับ หน้า PDF 178 จาก 557 หน้า
ภูกัณฑ์ : จตุพพัณณวรรค : ขัตติยวรรค 145
วิชฺฌนกณฺฏโก เหล็กแหลมสำหรับแทง มตฺถกมฺหิ ที่หัวช้าง
องฺกุโส ชื่อว่า องฺกุส(ขอช้าง)
ควาญช้าง ๔ : หตฺถาโรห, หตฺถิเมณฺฑ, หตฺถิป, หตฺถิโคปก
๓๖๘. คามณีโย ตุ มาตงฺค- หยาทฺยาจริโย ภเว
หโย ตุรงฺโค ตุรโค วาโห อสฺโส จ สินฺธโว.
๓๖๘. มาตงฺคหยาทฺยาจริโย ครูผู้ฝึกช้าง ม้าและสัตว์อื่นๆ คามณีโย
มีชื่อว่า คามณีย(คนฝึกช้าง ฝึกม้า...) ภเว ย่อมมี
ม้า ๖ : หย, ตุรงฺค, ตุรค, วาห, อสฺส, สินฺธว
๓๖๙. เภโท อสฺสตโร ตสฺสา’ ชานิโย ตุ กุลีนโก
สุขวาหี วินีโต’ถ กิโสโร หยโปตโก.
๓๖๙. อสฺสตโร ม้าอัสดร เภโท เป็นชนิด ตสฺส ของม้านั้น
กุลีนโก ม้าพันธุ์ดี อาชานีโย ชื่อว่า อาชานีย(ม้าอาชาไนย)
สุขวาหี ม้าที่รับใช้เจ้าของเป็นอย่างดี วินีโต ชื่อว่า วินีต(ม้าที่ผ่าน
การฝึกจนเชื่องดีแล้ว), หยโปตโก ลูกม้า กิโสโร ชื่อว่า กิโสร(ลูกม้า)
รจนาโดยพระโมคคัลลานเถระ · แปลและอธิบายโดยพระมหาไพโรจน์ ญาณกุสโล (นิรัญรักษ์) และนายจำรูญ ธรรมดา · พิมพ์ครั้งแรก มีนาคม ๒๕๕๙ · ข้อความสกัดจากหนังสือ ไม่ได้สร้างคำแปลด้วย AI