อภิธานัปปทีปิกา
ข้อความต้นฉบับ หน้า PDF 172 จาก 557 หน้า
ภูกัณฑ์ : จตุพพัณณวรรค : ขัตติยวรรค 139
ฉนฺน, รห, รโห
(ติกํ) ศัพท์ ๓ ศัพท์คือ วิวิตฺต วิชนและฉนฺน ศัพท์ (วตฺตติ) ย่อมเป็น
ไป ตีสุ (ลิงฺเคสุ) ในลิงค์ทั้ง ๓ (รโห) รโห ศัพท์ อพฺยยํ เป็นอพฺยย(นิบาตบท)
ความคุ้นเคย ๒ : วิสฺสาส, วิสฺสมฺภ
การกระทำที่สมเหตุสมผล, สิ่งที่สมควร ๒ : ยุตฺต, โอปายิก
(โอปยิก), (ทฺวยํ) ยุตฺตและโอปายิก ศัพท์ (วตฺตติ) ย่อมเป็นไป ตีสุ (ลิงฺเคสุ)
ในลิงค์ทั้ง ๓
๓๕๔. โอวาโท จ’านุสิฏฺฐิ’ตฺถี ปุมวชฺเช’นุสาสนํ
อาณา จ สาสนํ เญยฺยํ อุทฺทานํ ตุ จ พนฺธนํ.
๓๕๔. โอวาท, คำสอน ๓ : โอวาท, อนุสิฏฺฐิ, อนุสาสน
(อนุสิฏฺฐิ) อนุสิฏฺฐิ ศัพท์ อิตฺถี เป็นอิตถีลิงค์ (อนุสาสนํ) อนุสาสน
ศัพท์ (วตฺตติ) ย่อมเป็นไป ปุมวชฺเช ในลิงค์ที่เว้นจากปุงลิงค์หมายถึง
เป็นไปในอิตถีลิงค์และนปุงสกลิงค์ [ในกรณีที่เป็นอิตถีลิงค์ ใช้รูปว่า อนุสาสนี]
คำสั่ง ๒ : อาณา, สาสน
การพันธนาการ ๒ : อุทฺทาน, พนฺธน
รจนาโดยพระโมคคัลลานเถระ · แปลและอธิบายโดยพระมหาไพโรจน์ ญาณกุสโล (นิรัญรักษ์) และนายจำรูญ ธรรมดา · พิมพ์ครั้งแรก มีนาคม ๒๕๕๙ · ข้อความสกัดจากหนังสือ ไม่ได้สร้างคำแปลด้วย AI